Τρίτη, 23 Μαρτίου 2010

δεν έχω


τίποτα 
παρά μονάχα λέξεις....
μια χούφτα από δαύτες
μόνες 
κι όλο φόβο αδύναμες

κι όμως όλες τους
μια προς μια
η ανάσα μου τις γέννησε

(φωτο: τα καμμένα του Μαινάλου)
(μουσική: Society - Eddie Vedder από το soundtrack του "into the wild")



ΥΓ: δυστυχώς η "καλλιτέχνης" απόλεσε τα όπλα της.... εκλάπη πλήρης ο φωτογραφικός εξοπλισμός του παρόντος ιστολογίου, οπότε και η αποχή αναπόφευκτη.  Μπα θα επανακάμψουμε...

8 σχόλια:

  1. Όντως σε κλέψανε;;;.. Πως;;; Που;;; Φτου :(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Και το χερι σου τις εβγαλε πανω στο χαρτι...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τι να πω...
    Καταλαβαίνω πως νιώθεις γλυκιά μου.
    Είσαι καλά;
    Η εποχή είναι πολύ άγρια πια...καμμένα μυαλά, όπως τα δένδρα...όπψς η εποχή...
    Λυπάμαι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. οι λέξεις δύναμη αποκτούν σαν από καμένο χώμα χορτάρια βγαίνουν.
    (θα σου πρόσφερα και εγώ την δική μου την παλαιότερη μα μπροστά στου ευρύνοου κρύφτηκε. ούτε καν ζουμ δεν έχει. :))
    φιλιά σου πολλά! καλησπέρες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. τι να πεις όταν οι λέξεις χάνουν την αξία τους;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Σχόλιο χωρίς λόγια απόψε κι εγώ!
    Καλησπέρα και φιλιά πολλά γλυκιά μου
    .................

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. 50fm
    δυστυχώς το ζόρι της η κατάσταση το έχει αλλά όπως είπε και κάποιος πολύ αγαπημένος "πράγματα είναι όχι η ψυχή μας"

    ειλικρινά σ' ευχαριστώ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Στον καλιτέχνη όταν αφαιρεις ότι τον συνδέει με την δημιουργία,είναι σαν να του παίρνεις κομμάτια από την ψυχή του.Το χειρότερο είναι ότι συνδεόμαστε συναισθηματικά με κάποια πράγματα που για άλλους είναι απλά αντικείμενα.Τι να πώ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή