.
...ήταν ένας μικρός, μικρούτσικος καλικαντζαράκος. Καλόκαρδος και γελαστός.
Ανέμελα τριγύριζε και πείραζε τους πάντες. Έκανε ένα σωρό διαολιές, γελούσε με την καρδιά του και λάτρευε τις τούμπες - τις ανάποδες δε, ακόμα περισσότερο.
Πατρίδα του ήταν της γης ετούτης τα πιο βαθιά σκοτάδια. Αυτά που είναι καλά στα σπλάχνα της κρυμμένα και που ποτέ - μα ποτέ - το φως δεν τα συνάντησε. Εκεί περνούσε τη ζωή του κι εκεί ήταν που οι μέρες του κυλούσαν.
Ερχόταν όμως κι εκείνη η φορά - μια τον κάθε χρόνο - που το στήθος του φούσκωνε από ανυπομονησία κι η καρδιά του χτυπούσε σαν τρελή.
Πατρίδα του ήταν της γης ετούτης τα πιο βαθιά σκοτάδια. Αυτά που είναι καλά στα σπλάχνα της κρυμμένα και που ποτέ - μα ποτέ - το φως δεν τα συνάντησε. Εκεί περνούσε τη ζωή του κι εκεί ήταν που οι μέρες του κυλούσαν.
Ερχόταν όμως κι εκείνη η φορά - μια τον κάθε χρόνο - που το στήθος του φούσκωνε από ανυπομονησία κι η καρδιά του χτυπούσε σαν τρελή.
Ναι ναι, κάθε τέτοια εποχή, θαρρώ, έφτανε η στιγμή. Η μεγάλη η στιγμή: να βγει στο Φως.
Κι ενώ τ' αδέρφια του εκάμανε τις σκανδαλιές του κόσμου όλου, αυτός εσήκωνε το βλέμα ψηλά στον ουρανό.
Και γέμιζαν τα μάτια του μ' αστέρια....
Κι ενώ τ' αδέρφια του εκάμανε τις σκανδαλιές του κόσμου όλου, αυτός εσήκωνε το βλέμα ψηλά στον ουρανό.
Και γέμιζαν τα μάτια του μ' αστέρια....
(φωτο: από το "μαγικό" μου δέντρο)
(μουσική: Terpsichore - Michael Praetorius, 15ος - 16ος αιώνας)
.
(μουσική: Terpsichore - Michael Praetorius, 15ος - 16ος αιώνας)
.
