στου ποταμού το κύλισμα

- Ο ποταμός που ξεκινάει, πες μου...

- Μες απ' τα μάτια μου.

- Και τα κλαδιά... γιατί απλώνουν προς τα πάνω;

- Είναι η γύμνια τους, ο μόνος τόπος άξιος τον ουρανό για να χωρέσει.

- Κι εγώ;  κι εσύ;

- Αέρας εγώ. Δέντρο εσύ.

  Και το ποτάμι ανάμεσα,

  Έρωτας και Ξενιτιά αντάμα.

(φωτο: ακολουθώντας το κύλισμα του Βοϊδομάτη)

(μουσική:  The arrival and the reunion - Dead can Dance)

του λιμανιού ο φάρος

Στους δρόμους του ορίζοντα

Προσμένοντας τη νύχτα

Το φως το "ήρθες" να ντυθεί

τα χνάρια απ' τ' "αντίο" να φωτίσει

Κι εγώ εκεί αγναντεύοντας

ατέλειωτα ταξίδια

(φωτο: φάρος στο λιμάνι της Π. Επιδαύρου)

(μουσική: Bicycle - Luis Bacalov, Il postino soundtrack)

μα...

είναι και κάτι άλλα βράδια που ο ουρανός ανοίγει

Τότε που το άπειρο μικραίνει... 

και χωρά στη χούφτα

και στων ματιών το αντιφέγγισμα

(φωτό: νύχτωμα στον Άη - Μάμμα)

(μουσική: Illumination - Secret Garden)

(ΥΓ: ετούτη η ανάρτηση είναι ονειρολογοδοσμένη)

βράδιασε...

 

 είναι κάτι βράδια... θαμπά

μουτζουρωμένα

(φωτο: μια φωτογραφία απ' το συρτάρι μου)

(μουσική: So sad - Marianne Faithfull)

ίσως

ο έρωτας να είναι ένα παράθυρο 

που βλέπει τους κόσμους να ορθώνονται παράλληλοι

Παρακαλώ σε, πες μου - έστω και στα ψέματα -

πως δεν είναι τ' άπειρο  τ' αντάμωμά τους...

Γίνε γεφύρι 

για χατήρι μου...

(φωτο: σοκάκι στη Siena)

(μουσική: Piensa en mi - Luz Casal)

η καλημέρα που δεν είπαμε...

 .

Το παράθυρο κλειστό.

Μόνο ήλιο αφήνει στα σεντόνια...

ζέστη παρήγορη γλυκειά

χάδι σ' ότι απ' το κορμί εκεί απόμεινε

Λεπίδι η θάλασσα κι ο ουράνος στην κόψη

παλεύοντας 

το γύρισμα της μέρας να ζυγιάσει.

Κι εγώ

 εκεί στ' ανάμεσο

δίχως δικό μου τόπο

ζηλεύοντας το κάτοπτρο

που γίνηκε για μια στιγμή

αλήθεια...

(φωτο: ξημέρωμα στη Μονεμβασιά)
μουσική: Είναι στιγμές - Όναρ)

άνοιξε ...

γιατί δεν αντέχω...

(φωτό: η κλειδαριά από ένα παλιό ντουλαπάκι από σπίτι της Σμύρνης)

(μουσική: Άνοιξε γιατί δεν αντέχω - Έλλη Πασπαλά, διασκευή)