Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010

"...δεν ξέρει κολακείες"



τι να 'ταν άραγε αυτό
που μέσα μας 
τόσο άξαφνα εσήμανε;

το θέατρο τ' αρχαίο
κι οι ηθοποιοί 
φωνή και λίκνισμα

τίποτα
τίποτα πέρα από το βράδυ ετούτο
εκεί που τα φώτα ένα ένα ξεψυχάνε
εκεί που μήτε η πίστη σε ήρωες 
αλλά μήτε και στους απλούς 
μπορεί πισώπλατα να καταφέρει χτύπημα

όλα μπορέσαμε να τα συγχωρέσουμε
'χτός από ένα:
που τα μεγάλα χάσαμε 
παίρνοντας στο κατόπι τα ύπουλα μικρά




(φωτο: αρχαίο θέατρο Επιδαύρου, παράσταση Αχαρνείς του Αριστοφάνη, Κ.Θ.Β.Ε. Ιούλιος 2010)
(μουσική: Αχαρνείς - Διονύσης Σαββόπουλος)

2 σχόλια:

  1. μα πανω απο ολα χασαμε... τα αληθινά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΟΔΟΙΠΟΡΕ
    είναι αλήθεια πως τα αρχαία θέατρα έχουν μια μαγεία ολότελα δικιά τους.
    γίνονται αφορμή για ταξίδια τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά - αυτός άλλωστε δεν υπήρξε και ο πρωταρχικός λόγος ύπαρξης τους;

    καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή